Patronen doorbreken betekent kiezen voor jezelf. Voor wie en hoe jij wilt zijn

Patronen doorbreken betekent kiezen voor jezelf. Voor wie en hoe jij wilt zijn

Ik ben opgegroeid in een gereformeerd ondernemersgezin in Drenthe.

Ledigheid was des duivels oorkussen. Als je naar boven ging, nam je mee wat er op de trap lag. Op zaterdag moest het erf worden geharkt. Boodschappen haalde je niet alleen bij de Centra supermarkt maar ook bij de andere ondernemers in het dorp. Je moest elkaar helpen, nietwaar?

Mijn vader had samen met zijn broer een aannemersbedrijf. Klein, dorps maar ook: alles voor de klant. Klanten waren er in mijn beleving altijd. Ze kwamen thuis over de vloer en schoven aan bij de koffie of de thee. Wij als gezin waren met elkaar het bedrijf.

Ik zag ook de zorgen en het gedoe. Het aannemersbedrijf was een familiebedrijf.

Lees verder

Over giftig gedrag in je team. En wat je eraan kunt doen.

Over giftig gedrag in je team. En wat je eraan kunt doen.

Een tijdje terug hoorde ik deze uitspraak tijdens een interview met Jan Bommerez.

Wat mij betreft kan het zo op een tegeltje.

In organisaties en teams (en uiteraard ook in privé-relaties) is de onderlinge communicatie vaak een issue. Feedback geven vinden we moeilijk. Iedereen weet het maar niemand zegt het. Een gespannen sfeer. Roddelen bij de koffieautomaat.

We vinden van alles maar als het er op aan komt, houden we onze mond. 

Lees verder

Leidinggeven, kies jij voor de liefdevolle schop op gooi je de rem erop?

Leidinggeven, kies jij voor de liefdevolle schop op gooi je de rem erop?

Onze jongste heeft net zijn toetsweek achter de rug. Afgelopen week kwamen de cijfers binnendruppelen, op geschiedenis na zijn het allemaal voldoendes. Die onvoldoende zorgde voor een korte scheldkanonnade op de familie-app. Het lag vooral aan de vragen, aan de stof waar nóóit iets over was verteld en geschiedenis is gewoon een stom vak.

Ik kan niet zeggen dat ik hem veel heb zien leren. De sporttrainingen gingen gewoon door. Het werk bij de Toekan ook. Hij beweert zelf overigens ook niet dat hij hard heeft gewerkt. Sterker nog, hij gaat er prat op dat hij in zijn totaliteit maar 1,5 uur heeft geleerd tijdens deze toetsweek.

Toen ik zei dat hij zich er weer dapper doorheen had weten te zwijnen, was hij dat totaal niet met mij eens. “Echt niet”, zei hij “ het is vooral een kwestie van opletten tijdens de les”.

Zit wat in.

Onze dochter heeft vorig jaar haar diploma gehaald. Als zij een toetsweek had, waren we als gezin allemaal een beetje van de mik. Het was hard werken, voor en tijdens die week. Voor haar zeker, maar voor ons ook. Uren zat ze te leren. Ze maakte samenvattingen die bijna uitgebreider waren dan de leerstof zelf. De dramatiek na afloop van de toets omdat die kapot moeilijk was en ze echt héééél erg zeker wist dat het een onvoldoende zou worden. Om vervolgens met een 8 of hoger thuis te komen.

Lees verder

Leiderschap begint bij jezelf. Klinkt goed, maar hoe doe je dat?

Leiderschap begint bij jezelf. Klinkt goed, maar hoe doe je dat?

Sinds 1992 zit ik in leidinggevende posities. Ik vond leidinggeven direct leuk om te doen. Ook al wist ik in het begin van toeten noch blazen en heb ik van alles onhandig aangepakt.

Stapje voor stapje leerde ik de kneepjes van het vak. Kon ik teams steeds beter lezen. Maakte ik weer nieuwe fouten. Waarvan ik vervolgens weer leerde.

Inmiddels coach ik regelmatig leidinggevenden. Werkdruk is bij een aantal van deze leidinggevenden een issue.

Ze voelen zich opgejaagd door de eisen waaraan ze voor hun gevoel moeten voldoen. Ze vallen er bijna van om. Hebben het gevoel te worden opgezadeld met doelen die onhaalbaar zijn. En denken dat ze steeds meer moeten doen in dezelfde tijd. En ze vragen zich af: hoe dan?

Lees verder

Straks, als het rustiger is… hoe vaak denk jij het?

Straks, als het rustiger is… hoe vaak denk jij het?

“Straks, als ik de toelatingstoets voor de PABO achter de rug heb”, zei mijn dochter “dan weet ik zeker dat ik het rustiger ga hebben. Dan kan ik weer genieten en leuke dingen doen.”

Ik ken haar inmiddels een dikke 17 jaar en we hebben samen dan ook even hardop gegrinnikt. Want na die toelatingstoets volgt er ongetwijfeld iets anders waar ze zich fenomenaal druk over gaat maken. Het is nu eenmaal de aard van het beestje.

In de werkomgeving zie je het ook vaak. Veel mensen met ijdele hoop. Nog even een paar dagen/weken/maanden/jaren doorbijten en dan wordt het rustiger. Echt. Geloof me nou maar.

Om met de woorden van Marshall Goldsmith (internationaal leiderschapscoach en auteur van onder meer ‘Triggers’) te spreken: Make peace with it. It’s allways going to be crazy. 

Veel mensen hebben een hoofd dat bijna omvalt van alle informatie en drukte. Ze doen keihard hun best doen om het tempo bij te houden. Want dat kan iedereen toch? 20 ballen in de lucht houden?

Lees verder